บางครั้งความสูญเสียก็เริ่มต้น...เงียบๆ....โดยไม่มีคำตอบ

เหมือนปราสาทที่ไม่มีวันจะรู้ว่าจะพังทะลาย..จนเมื่อได้มีคลื่อนชัด

เมื่อกลายเป็นทราย...ไร้ค่า...ไร้เรื่องราวให้ถามถึง และถึงตอนนั้น

ที่ทรายจะกลายเป็นเพียงทรายที่ปล่าประโยชน์ และทอดตัวอยู่อย่างสิ้นไร้

จะโทษใครได้เมื่อรู้ตลอดมาว่า การที่ตั้งอยู่บนปลายน้ำไม่แข่งแรงพอ

และการสาดชัดก็เป็นวิธีของทะเล เช่นเดียวกับบางเวลา

ที่เราหลงลืมและไส่รายละเอียดบางอย่าง

พลั้งเผลอวางสิ่งของสิ่งสำคัญในชีวิติ

ไว้บนความเชื่อและไว้ใจ จนลืมนึกไปว่า........ความเชื่อในหัวใจของคนนั้น

มีจุดอ่อนที่ ........กาลเวลา

กาลเวลา

ที่นำพาทุกอย่างมาสู่ชีวิติ...และพร้อมที่จะเอากลับคืนทุกวินาที

กาลเวลา

ที่มักจะเดินทางมาพร้อมกับสิ่งที่เราไม่เคยคาดฝัน

มักจะหยิบยื่นความเปลี่ยนแปลงมาให้

และทิ้งบาดแผลให้เจ็บชำในท้ายที่สุด

อย่ากล่าวโทษ......กาลเวลา...เลย

กาลเวลาไม่อาจเลวร้ายเกินไปนัก เพราะในขณะที่กาลเวลาผ่านไปนั้น

สิ่งหนึ่งที่กาลเวลาจะทิ้งไว้นั้น.....คือ ความเคยชิน

และสิ่งนี้เป็นของขวัญล่ำค่าให้เราหล่อเลี้ยงชีวิต

และก่อสานความฝันที่แตกราวขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

จงปล่อยกาลเวลาทำน่าที่ต่อไปอย่างสมบูรณ์ คือ การลบเลือนความเจ็บปวดในใจตน

เหมือนในที่สุด ทรายก็พอใจที่จะทอดตัวนิ่งๆบนชายหาด

.....และไม่คิดถึงปราสาทอีกต่อไป....